احتمال داشتن نمایه ی توده ی بدنیبالاتر در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که دیر صبحانه می خورند بیشتر است

16 آوریل 2018- بر طبق مقاله ی منتشر شده در ژورنال Diabetic Medicine، شب زنده داری و تا دیر وقت بیدار ماندن، با شاخص توده بدنی بالاتر در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ارتباط دارد، به نظر می رسد که دیر خوردن صبحانه، این ارتباط را سبب می شود.
چاقی در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 رایج است.داشتن اولویت شبانه - دیر بیدار شدن از خواب و دیر به رختخواب رفتن- با افزایش خطر ابتلا به چاقی همراه است، اما تحقیقاتی در مورد این پدیده در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 انجام نشده است.
یک گروه از محققان به سرپرستی دکترSirimon Reutrakul، استادیار غدد، دیابت و متابولیسم در دانشگاه ایلینوی در کالج پزشکی شیکاگو، ارتباط سحر خیزی و شب زنده داری را با خطر داشتن نمایه ی توده ی بدنی(BMI) بالاتر در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 بررسی کردند، آنها قصد داشتندعوامل خاصی را که در افراد شب زنده دار این خطر را افزایش می دهد، شناسایی کنند.
دکتر Reutrakul و همکارانش از 210 نفر از کارکنان غیرشیفتی مبتلا به دیابت نوع 2 که در تایلند زندگی می کردند، برای این تحقیق ثبت نام کردند.اولویت سحر خیزی و شب زنده داری برای این افراد با استفاده از پرسشنامه ای که بر روی ترجیح زمان بیدار شدن و زمان به رختخواب رفتن متمرکز بود، مورد بررسی قرار گرفت. همچنینزمان صرف شده برای انجام ورزش روزانه و مدت زمان انجام فعالیت های ذهنی (کار، خواندن و غیره) در روز، برای این افراد بررسی گردید. نمرات این پرسشنامه از 13 (تمایل به شب زنده داری شدید) تا 55 (تمایل به سحر خیزی شدید) بود.شرکت کنندگانی با ترجیح زندگی شبانه کسانی بودند که در پرسشنامه کمتر از 45 امتیاز داشتند، در حالی که کسانی که سحر خیز بودند امتیاز 45 یا بالاتر بدست آوردند.
از شرکت کنندگان در مورد زمان بندی صرف غذا مصاحبه بعمل آمد و میزان مصرف کالری روزانه ی آنها از طریق گزارش این افراد در مورد مصرف مواد غذایی در یک روز مشخص شد.اندازه گیری وزن و محاسبه ی BMI برای هر شرکت کننده انجام شد.طول و کیفیت خواب با استفاده از گزارش افراد و پرسشنامه تعیین شد.
میانگین زمان خواب گزارش شده، توسط این افراد 5.5 ساعت در شب بود. به طور متوسط ​​شرکت کنندگان 1103 کیلوکالری در روز دریافت می کردند. میانگین BMI در میان همه شرکت کنندگان 28.4 کیلوگرم بر متر مربع بود که نشانه ی اضافه وزن این افراد بود. از میان شرکت کنندگان، 97 نفر دارای اولویت شبانه و 113 نفر دارای اولویت سحر خیزی بودند.
شرکت کنندگان سحر خیز، صبحانه ی خود را از 7 صبح تا 8:30 صبح می خوردند، در حالی که شرکت کنندگانی با ترجیح زندگی شبانه، صبحانه ی خود را بین 7:30 تا 9 صبح می خوردند.
شركت كنندگان سحر خیز زمان صرف وعده های غذاییشان زودتر بود، به این معنا که صبحانه، ناهار، شام و وعده ی غذایی آخر خود را زودتر میل می کردند.
محققان دریافتند که داشتن ترجیح شبانه ی بیشتر، با BMI بالاتری همراه است. اما میزانمصرف کالری و زمان های صرف ناهار و شام با BMI بالاتر ارتباطی نداشت.
نمایه ی توده ی بدنی افراد سحر خیزی که صبحانه ی خود را زودتر میل می کردند، 0.37 کیلوگرم بر متر مربع کمتر بود.
 دکتر Reutrakul گفت: دیر خوردن صبحانه یک عامل خطر جدید است که با BMI بالاتر در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ارتباط دارد. در تحقیقات آتی، باید تاثیر زودتر خوردن صبحانه بر وزن بدن در این جمعیت بررسی شود. دکتر Reutrakul گمان می کند که دیر خوردن وعده های غذایی ممکن است در ساعت بیولوژیکی درونی اختلال ایجاد کند که نقش مهمی در تنظیم ریتم سیرکادین دارد. در مطالعات قبلی مشخص شده است که اختلال در ریتم شبانه روزی یا سیرکادین می تواند منجر به اختلال در متابولیسم انرژی شود.

منبع:

www.sciencedaily.com/releases/2018/04/180416145454.htm